'Tijdens het bidden, stopten haar handen met trillen'

Op de veertiende dag van Poetin’s oorlog loopt Valentina het missiehuis van OM in Vinnitiya binnen. Ze komt vanuit Sumy. Drie dagen eerder zat ze nog in haar appartement, samen met twee andere gezinnen. Ze had haar oude buren in huis genomen, nadat hun buurt was gebombardeerd. Met negen man woonden ze in een twee-kamer appartement.  

De lucht kleurde rood
In de avond van de elfde oorlogsdag, toen iedereen rond middernacht eindelijk sliep, ging Valentina douchen. Daardoor hoorde ze het geluid van de sirenes niet. Wel gegil en geschreeuw vanuit de gangen van het appartementencomplex. Op nog geen 300 meter van haar huis was een raket ingeslagen. De lucht kleurde rood. Russische troepen bombardeerden een woonwijk, midden in de nacht.  

Dat gebeurde van 6 op 7 maart, twee dagen later opende de vluchtroute, de zogenaamde ‘green corridor’, vanuit Sumy. De twee gezinnen die Valentina in huis had genomen, vertelden haar dat ze gingen vluchten en dat zij mee zou moeten gaan. Vroeg in de ochtend vertrokken ze. De regel was dat er maar één man in de auto mocht zitten en dan alleen als hij reed. Ontelbare keren werden ze gecontroleerd. Met zaklampen schenen Oekraïense militairen in het gezicht van alle passagiers, om er zeker van te zijn dat er geen volwassen mannen probeerden te vluchten. Zij waren nodig voor de oorlog.  

Samen bidden
Eenmaal in Vinnitiya, stortte Valentina in. “Ik zat bij haar, luisterde naar haar verhaal, terwijl de tranen over haar wangen rolden. Ik bad met haar, meer dan eens, in de veertig minuten die ik met haar had”, zegt Veronika, een medewerker van OM-Oekraïne. “Haar handen trilden, ik hield ze stevig vast. Tijdens het bidden, stopten haar handen met trillen en werd haar ademhaling rustiger. Ze vertelde me dat ze in God gelooft, maar tot twee weken geleden eigenlijk nooit echt had gebeden.”  

Valentina, de vier ouders, drie kinderen en het meegevluchte katje, sliepen die nacht, voor het eerst in twee weken, rustig in. Veilig, voor nu. “De volgende dag vervolgden ze hun reis. De twee gezinnen trokken verder naar familie in het westen van Oekraïne. Valentina wilde door naar familie in Europa.”  

Veronika hoort soortgelijke verhalen elke dag, terwijl ze de stromen vluchtelingen uit de oorlogsgebieden opvangt. “Bid mee voor vrede in Oekraïne.”  

  

Verslag noodhulp Oekraïne, april 2022

Download hier het tussentijds verslag en lees over de activiteiten van onze teams in de verschillende landen 

Downloaden  ❯